Vanmorgen om half zes gewekt door de vuilnisbakkkenragger. Deze heeft het absolute record tot nu toe. Van slapen komt dan niets meer. Beetje draaien zus en zo tot het een beetje licht wordt. De eerste vogel (of was het een nachtvlinder?) begon overigens om half vier al te fluiten. Het was nog stik donker.

Klokje 8 zit ik op de fiets en doe het laatste stukje Loire. Het water begint te zakken. Gister bij St.Mathurin-sur-Loire was de eerste zandplaat aan het boven komen. Langs de waterkant zie je niet alleen dat het peil daalt, maar je ruikt het ook. Zo’n muffe lucht van drogend slib. Over muf gesproken. Het koolzaad dat in Normandië nog uitbundig geel was is in deze regio al uitgebloeid. Je ruikt het ook, een onmiskenbare ‘natte dweilen lucht.’ Vandaag ook de eerste velden met vlas gezien. Prachtig een heel veld vol met tere vlasblauwe bloemetjes. Als Rinus straks zijn torn in Normandië doet dan is het hopelijk daar ook zover met de natuur. Werkelijk velden vol staan daar. Kan ook niet anders in een regio die zich als vlasregio profileert.

Om 9.30 fietste ik over de brug bij Ancenis en daarna klom het vrolijk tot Nort-sur-Erdre. Dat er al twee weken fietsen in de benen zitten was te merken. Fluitend! In Nort de hypermarché onveilig gemaakt. Jammer dat er maar zo weinig mee kan in de fietstas. Wacht maar tot ik naar huis ga. Dan laad ik de hele Honda vol met alles wat ik op de schappen heb laten staan. Een beetje inkopen moest wel want morgen en overmorgen is het Pinksteren en de winkels zijn dan gesloten. Ik gok op de bakker die in Frankrijk onmogelijk een dagje vrij kan nemen. Toch heb ik als voorzorg een zak Bretonse crêpes ingeslagen en een potje jam. Altijd goed voor een noodrantsoen. Bovendien kwam ik op mijn zoektocht naar een pharmacie in Blain, waar ik vannacht en morgen blijf, een Lidl tegen, een knots van een Champion en verder hebben ze nog een reuze super U en een Intermarché. Helaas allemaal maandag dicht!
Waarom de apotheker? Er zit iets te donderen in mijn onderkaak. En ja (Dien) ik heb pillen bij me , maar mijn voorraad ibuprofen moet wel aangevuld worden voor het geval de kaak blijft zeuren.

Vandaag wordt er lustig getrouwd. In Ligné kwam ik een bruidspaar tegen onderweg naar de kerk en alle gasten zag ik (onder het genot van een lekkere koek in het parkje bij de parkeerplaats) uit de auto’s rollen. Alle jonge mannen in een zwart pak en de dames op enge wiebelschoenen in modieuze fladderjurken. In Blain was er vanmiddag ook een trouwdienst in de reusachtig grote kerk. Je kon het buiten horen. Maar toen de dienst voorbij was verging horen en zien je. Zeker een half uur lang reden auto’s luid claxonerend door het stadje, zelfs tot op de camping. Als je het nog niet wist: men was blij dat er weer een stel getrouwd was. Feest dus.

Vanaf één uur fietste ik langs het Canal de Nantes à Brest. Dat gaat voorlopig nog een poosje zo. Hier en daar een familie op de fiets. Dat is voor sommigen net zo’n uitje als bij ons met zijn allen gaan kanoën. Zwieber de zwabber en niet vooruit te branden. Vandaag veel vissers langs de kant. Tsja, wat moet je anders op een zaterdagmiddag? Drie of vier hengels per persoon is geen uitzondering. En schepnetten zo groot dat je er met gemak een olifant mee uit het water kunt vissen! In Blain lagen in een groenstrook overigens kamelen, dromedarissen en een lama. Een circus heeft haar tenten opgeslagen. Mijn tentje staat vannacht wel heel voordelig te staan. Voor €3,70. Een absoluut miniprijsje voor een heel nette ** camping.

73,6 kilometer: St.Florent-le-Viel naar Blain

Napruttelen

14 vrijdag 9 mei 2008, dag van de dijken

Janssen-van Dijke fietst vandaag over heel wat dijken. Al met al rijgen heel wat levéetjes zich aaneen tot de respectabele afstand van ruim 70 kilometer. La Loire à Vélo met de wind glad van achter. Een beetje hulp is wel prettig want het hele stuk is, op een uitzondering na, zo plat als een dubbeltje. Het heeft de Fransen behaagd het ontbrekende stuk in de route in te vullen! Het is ze gelukt, maar het blijft een ‘itinéraire provisoire’. Vanaf la Pointe knalt het in vierhonderd meter heel gemeen omhoog, maar daarna is het eitje. Tot….. je aan de Loire bent. Einde provisorische route! Zoek het zelf verder maar uit. Je kunt eigenlijk maar een kant op en dat is pal langs de rivier over een met grof steenslag verhard breed pad. Niet voor smalle bandjes en ook niet voor non-anti-lekbanden geschikt. Rustig doortrappend kom je uiteindelijk weer op de route waar men wel verantwoordelijk voor wenst te zijn. Al met al wel een leuk stukje, alvast een oefening voor het langs de kanalen fietsen in Bretagne. Ik beschrijf de nieuwe variant heen en terug. Het scheelt in elk geval twee lange heftige klimmen.

In Savenières is het postkantoor open als ik daar langs kom. Heb nog wat oude postzegels van eerdere Normandië fietsavonturen, maar heb geen idee hoeveel er op een kaart naar NL moet. Probleem aan de post-mevrouw uitgelegd en met een beetje bijplakken konden de zegels nog gebruikt worden. Heb ondertussen al wel een kaart onder-gefrankeerd naar Eersel gestuurd voor de moedertjesdag. Als het bijbetalen wordt, dan onthoud maar hoeveel, betaal ik de boete later alsnog. Kleine gesprekjes in het Frans gaan best aardig. Eergisteren stond ik in de schaduw op de stoep voor een huis mijn kaartblad om te draaien toen er een auto vóór mij stopte. Wat nu? Bleek de bewoner te zijn die vol interesse was over wat ik aan het doen was. Een en ander verteld. En waar ik dan wel vandaan kwam? Uit Tiel. En waar dat dan wel ongeveer lag? Nu, zo en zo. Oh, niet ver van Arnhem dus! Het college waar de man werkt is jumelée met een college in Arnhem. De wereld is dus echt niet zo groot. Verdwalen doe je er niet.

Als ik ergens stop voor een aantekening of om een blad om te slaan of omdat ik de terugroute voor de GPS door een plaatsje moet fietsen wordt me al gauw gevraagd of ik ‘perdu’ ben. Neen, integendeel! Met twee kaarten en een GPS is het onmogelijk te verdwalen. Hoogstens dat ik mijn gedachten laat varen en dan prompt een routebordje voorbij fiets. Lekker suf! Moet ik weer terug, anders klopt de GPS-track niet. Zou ik zonder rijden, dan sneed ik vast en zeker hier en daar een hoekje af. Dat kan nu niet. Ik moet de route netjes fietsen.

Het is de hele dag bedekt weer geweest. Qua temperatuur lekker, maar zonder stekende zon in mijn rug. Tegen een uur of vijf spettert het wat en om zeven uur komt er meer regen langs. Om negen uur is de nattigheid alweer voorbij.

72,5 kilometer: la Ménitré – St.Florent-le-Viel

Foto: traject 2 la coupure

 

12 dinsdag 7 mei 2008

Op naar de Loire. Dat moet vandaag gaan lukken. Een kilometertje of 80. Het weer zat mee. Eigenlijk is het te mooi (kan dat?). Om half elf gaat het mouwloze fietsjack uit en de broekspijpen omhoog. Vel zon en weinig wolk maken me het in het begin van de middag knap moeilijk. Pal zuid gaat de koers door het bos, maar van beide kanten geen schaduw te verwachten. Ploeteren dus op een lange rechte weg door het bos onder Durtal. Af en toe is fietsen niet leuk. Tegen twee uur gaat ook het losse hemd met de lange mouwen uit. Eerder ‘mocht’ niet want anders zou ik kreeft-rood verkleuren. Dan gaat het inmiddels ook weer beter. Meer afwisseling en de Loire in zicht. Tegen 3 uur ben ik in Mazé. Daar weet ik een hele grote supermarkt en ga daar mijn slag slaan. Al is morgen, 8 mei, heel Frankrijk vanwege de Bevrijdingsdag gesloten: ik zal niet verhongeren en verdorsten.

Vanmorgen dacht ik even door de Betuwe te fietsen. Het knalde dat het een lieve lust was. Nee, er werd niet gejaagd op een van de vele terreinen met een bordje ‘ chasse gardée. Gewoon een gasfles in het midden van pas ingezaaid land en een knaller erbij. Bij ons heet dat een kersenkanon. Hoe zouden ze het in Frankrijk noemen?

De kersen van het campinkje in Gué-de Mazé waren nog niet rijp en er mocht nog steeds niet meer gekampeerd worden. Het terrein ziet er overigens prima onderhouden uit. Je zou er zo terecht kunnen, maar de bordjes zijn afgeplakt. Duidelijk: er wordt niet gekampeerd.

De natuur loopt hier vooruit op die van ons. Seringen zijn al bijna helemaal uitgebloeid en gouden- en blauwe regen bloeit volop. Zover zijn we in NL volgens mij nog niet.
Om half vijf ben ik aan de Loire. Er staat me een poep water in! En hij stroomt waarachtig vlotjes. Weer heel anders dan later in het seizoen als hij er loom bij ligt met nauwelijks water tussen de zandbanken. Dat vele water geldt ook voor alle ander riviertjes die de route onderweg passeert. Allen stonden ze vol (waren aan de blubberafzetting te zien nog voller geweest) en stroomden ze fel en krachtig. Nu nog eens een keer in de winter of het najaar hier komen kijken, dan hebben we alle seizoenen langs de route gezien en meegemaakt.

In St. Mathurin-sur-Loire is het veldje voor de tent nog echt gesloten. 8 mei en Pentecost (Pinksteren) of niet: het is nog geen 1 juni en uitzonderingen op de regel worden niet gemaakt. Ik fiets een kilometertje of drie tegen de wind in over de levée naar la Ménitré. Die is gelukkig wel open. Ik ben gast twee. Er staat en Engelse camper met man, vrouw en 2 zwarte labrador retrievers. Slapen aan de Loire, onder de dijk en niet ver van het spoor waar de TGV’s van en naar Parijs over heen razen. Zal ik weinig last van hebben. De warmte en de kilometers maken moe. Plus nog een paar glaasjes rosé en dan ben ik hele maal rozig voor het slapengaan.

83,1 kilometer: Brûlon- la Ménitré

11 dinsdag 6 mei 2008

Waarom moeten vuilnisbakken en containers op een idioot vroeg uur bij hotels en campings worden geleegd? Waarom moeten de bakken van de déchèterie ’s morgens om 6 uur worden leeggeschud? Met brullende motoren verscheuren ze de stilte van de nanacht. Il est 6 heures la France s’éveille/reveille (vrij naar Jacques Brel). Fijn als je je hebt voorgenomen om niet al te vroeg op te staan. Ik stop de oordopjes van de mp3 speler in mijn hoofd en hoop het tot 07 uit te houden. Vandaag hoef ik niet zo heel ver, anders komt het morgen niet uit ivm campings die nog niet open zijn dan wel helemaal niet meer bestaan. Een halve rustdag dus.

Bij St.Denis-d’Orques ontdek ik dat er een heuse fout in het boekje staat. Rechtsaf in plaats van rechtdoor. Foei toch!
Volgens de GPS-teller ben ik op 500 kilometer van de route aangeland. (dat is inclusief een paar ommetjes en  het rijden van stukjes terugroute die afwijken van de heenroute). Al met al niet gek voor dag 11! Nog vijfhonderd te gaan en nog een beetje meer als je de aansluitroutes meerekent die heen en terug gefietst moeten worden.

Het weer deed weer erg zijn best. Vanmiddag 22 graden in de schaduw op de camping van Brûlon. Maar goed dat er vandaag flinke stukken bos in de route zaten. Bij Sillé gaat het over een echte route forestière. Je mag er op rijden als je je maar koest houdt, voorzichtig bent, niet inhaalt, niet in een vrachtauto rijdt en niet harder gaat dan 50. Bovendien is er gevaar om neergeschoten te worden in verband met de exploitatie van het wild en loop je ook nog kans om bedolven te worden door omgezaagde bomen. Hoezo rustige bosweggetjes?

Traject 4 zit er op. Het moeilijkste stuk is gedaan. Vanaf vandaag nog wel wat klimmetjes en zo, maar allemaal niet zo heftig als in dit traject van 110km. Morgen nog even gemeen de bult op naar Brûlon en naar Chevillé en dan maar zakken naar de Loire.

Naast de camping hebben ze een heus indianen dorp neergezet met 14 tipi’s. ze staan in het veld waar we de vorige keer een vos met jonkies zagen. Of je er ook kunt slapen is me niet helegaar duidelijk. Het doet allemaal wat nep aan met route 66 bordjes, verkleurde Amerikaanse vlaggen, Sioux en zo meer. Vanaf 16 april geopend, maar zo te zien loopt het niet storm. Misschien dat ze je daar de overnachtingprijs voor 1 persoon kunnen berekenen. Aan mijn kant van de heg rekenen ze je gewoon voor 2 personen, 1 vehicule en 1 emplacement, ook al kom je in je eentje en ook al neem je maar een heel klein plekkie in. De volgende keer ga ik gewoon lekker naar de municipal van Avoise (als die tegen die tijd open is)!

50 kilometer: Sillé-Plage - Brûlon

09 zondag 4 mei 2008

Ook al is het een rustdag, klokke acht ben ik op de fiets de doorgang door Sées aan het controleren. Dat scheelt maandag weer enige tijd en een boel gemier in de ochtendspits. En passant gekeken waar het hotel uit de lijst in Sées zit; de fietsenboer gevonden; bevestigd dat de quincaillerie echt er niet meer is; ontdekt dat de Brico aan het eind van de weg van de camping zit bij de rotonde en dat die om 09 uur open gaat op maandagochtend. Daarna even over de begraafplaats gedwaald. Iedereen moet naar Père Lachaise in Parijs, maar een gemiddeld Frans kerkhof is net zo aardig. Het oudste graf in Sées is van 23-10-1865. Er hangt een bordje op dat het geruimd gaat worden en of nabestaanden zich maar bij de mairie willen vervoegen. Als ik hier weer kom is het graf van Jacqueline Perkine Aglaée Morice er niet meer. Verder liggen er heel wat nonnetjes bij elkaar. In één deel waren graven van twee soeurs, waar in de laatste jaren nog eens 2 bijgestoken zijn. Letterlijk bijgestoken, zo te zien aan de losse harten met namen die in het grafgravel ingeprikt waren. De verwachting is kennelijk dat er nogal wat nonnen het aardse voor het hemelse zullen verruilen, want op een ander deel van het kerkhof lagen een stuk of acht nieuwe graven (à 3 personen) klaar. Alleen de soeur en de inscriptie nog.

Met een kopje koffie binnen handbereik besteed ik de ochtend aan achterstallige routeopmerkingen, foto’s rangschikken en logboeken. Tot het te warm wordt om het in de tent uit te houden. De temperatuur was vanmorgen al snel aangenaam, maar het zonnetje bleef achter de wolken. Zodra die er is, is het meteen warm. Onvoorstelbaar dat ik woensdag in storm en regen blij was met onze nieuwe softshell die me lekker warm hield. Overigens was het vanmiddag zelfs ‘lourd’ in de warmte. Drukkend en vochtig omdat er een dik pak grijze sluier in de lucht hing. Tegen het eind van de middag klaarde het weer op en het is een heerlijke avond aan het worden.

De hele middag gelezen. De vliegeraar van Khaled Hosseini leest zo heerlijk weg dat je voor het weet uren verder bent en het boek al bijna uit is. Ter afwisseling lees ik het boodschappenboekje van de Champion helemaal door. Om vast te oefenen voor als het Nederlandse leesvoer op is. ‘k Vind bij de gardienne van le Cos Normand nog een accommodatiegidsje voor het departement Orne. Vergelijk eea met onze gids en verwerk de verschillen. Dus toch weer aan het werk!

7,9 kilometer: Sées

 

 

08 zaterdag 3 mei 2008

De zon schijnt als ik om 08.15 wakker word. De buitentent hang ik te drogen op de kinderglijbaan en de binnentent is in een mum van tijd vrij van condens. Vandaag pak ik een geheel droge tent in. Heel wat beter dan gister. Toen had ik het idee dat ik met een emmer water in de tas onderweg was. Was achteraf ook zo. Bij het uitpakken had de natte zooi zoveel water losgelaten dat er een bodem water in de tas stond. Goed spul van Ortlieb. Waterdicht van binnen en van buiten. Om tien uur fiets ik St.Pierre-de-Cernières uit en begin meteen aan de gestage klimmetjes om vandaag op 325 meter te geraken.
Wijsheid: na elke klim komt een afdaling
Overpeinzing: het is wel jammer om de gewonnen hoogte meters prijs te moeten geven om naar beneden te vliegen.

Het weer werkt geweldig mee. Zon aan een prachtig blauwe hemel. Om 11.45 plof ik neer op een terrasje aan ‘het meer’ van St. Évroult-Notre-Dame-de-Bois. Kopje koffie graag! De patron zit juist de laatste restjes van zijn lunch naar binnen te werken. Dat kan nog even voor de gasten om 12 uur komen eten. Drie gangen op zijn minst, voor gemiddeld een euro of 12. Was ik nou maar niet zo laat opgestaan dan had mijn maag vast gerammeld en was de verleiding groot geweest om het er van te nemen.

Langs de bron (op afstand) van de Charentonne, langs de stoeterijen en de Haras-sen tussen Échauffour en le Merlerault. Kuitenbijtend omhoog en flierefluitend naar benee. Bij de begraafplaats van le Merlerault bij het spoor weet ik een bankje. Daar ga ik picknicken. Dacht ik….
Pang!
Ketting eraf. Deze keer echt. Stop om 13.15. Vijf minuutjes later zit ie er alweer omheen. Nu ik toch de tassen los heb kan ik maar beter meteen pauze houden. Een stel suffe koebeesten kijkt toe. Ze nemen niet de moeite om te komen kijken. Óf er staan hier regelmatig fietsers hun ketting om te hangen óf het is gewoon te warm. Ik gok op het laatste want mijn polo met korte mouwen hangt al aan de tas. Hemdje en fietsblouson zonder mouwen en opgetrokken broekspijpen zijn nog aan de warme kant. Het brandt er lekker in. ’s Avonds komt de zonnebrandcrème er aan te pas.

De laatste kilometers naar Sées is het zakken geblazen. Op de nieuwe snelweg A28 is het rustig, tenminste op zaterdagmiddag. Het ziet er allemaal strak uit. Te bedenken dat we de eerste jaren van de route telkens iets moesten bedenken om de in aanbouw zijnde weg heen, waarvan het tracé per keer dat we in Normandië kwamen duidelijker werd.

Om drie uur ben ik bij de kathedraal. GPS uit en op naar de camping. Kwartier maken, inschrijven, babbeltje (!) met de camping mevrouw en boodschapjes aan de overkant. Ik kan er weer voor een heel weekeinde tegen. Daarna gaat de vuile was de machine in. Er is ook een droogtrommel, dus vanavond een schone pon & lakenzak en schoon goed in de tassen.

Morgen rustdag. Ik moet uit op tentzeil. De quincaillerie in Sées is er niet meer en ik weet niet of er een Brico (dhz-zaak) is. Moet ik zondag maar eens uitzoeken, nèt als de meest ideale route door het stadje.

51,5 kilometer: St.Pierre-de-Cernières - Sées

 

 

07 vrijdag 2 mei 2008

Nog even kleppen met mijn Nieuw Zeelandse ‘buuv’ Jenny en dan ben ik weg. 8.30. De pont gaat natuurlijk net voor mijn neus weg dus het is al ruim 09 uur voor ik aan de overkant sta. Eerst langs de Seine weer terug naar de pont van Yainville-Heurteauville. Ruim 3 km extra voor het echte werk kan beginnen. Jammer dat het nog geen juli is. Dan zouden er weer tall-ships varen over de rivier onderweg naar Rouen voor de Armada Rouen. (van 5 tot en met 14 juli).

Het moment van de waarheid is daar. Ik moet vanaf Seine niveau omhoog door het Bois de Brotonne. Een hele gemene klim. Als ik daar doorheen ben weet ik hoe het met de benen gesteld is. Prima dus! Op een klein stukje lopen na en een pauze op een omgezaagde beuk om een stuk stokbrood te laden is het gelukt: fietsend naar boven.

In Routot kom ik een tractor tegen met een knots van een kerstboom achterop. Op het dak staat een mannetje met een hele lange stok met een haak eraan. Telkens als er een draad over de weg is gespannen (en dat zijn er in Frankrijk meer dan voldoende) stopt het konvooitje. Wordt de draad naar boven gedrukt en kruipt de tractor met zijn last er onder door. Precies allemaal voor mijn neus. Tijd voor een fotoshoot.

Verder een meevallertje. Ik dacht dat er tussen ongeveer Brestot en Montfort-sur-Risle nog geklommen moest worden. Niet dus. Het hele eind naar beneden. Cadeautje. Net als de fietsroute door de vallei van de Risle. Vlak en nauwelijks klimmetjes. Bovendien bewegwijzerd. Al met al zó gemakkelijk dat ik een afslag mis en heerlijk over de grote weg verder peddel. Tot de twijfel toeslaat en ik ontdek dat ik een heel stuk over heb geslagen. Nou dan maar dat betreffende stukje via de terugroute fietsen vanwege de gps-track. Vanaf het moment van de fout dus nog eens lekker over de grote weg geknald. Oorzaak van de fout: onoplettendheid, maar ook een foute routelijn op de kaart. Kijk zo ontdek je nog eens wat. De Vallée van de Risle ruil ik in voor die van de Charentonne.  Dáár moet je wel wat voor doen, die klimt gestager. De benen waren goed en Bernay is niet zo ver meer.

Dilemma: sloof ik me uit en fiets ik die onmogelijke bult op naar de camping van Bernay onder de watertoren of zet ik mijn energie om in 12 km fietspad over de Voie Verte naar Broglie? Het laatste dus. Gewapend met een fles exotische vruchtensap, een zak madeleines en een vers stokbrood moet het gaan lukken om St. Pierre-de-Cernières te halen een kilometertje of twintig verder met nog wat stijgwerk voor de boeg. In Bernay staat mijn dagtellertje al dik over de 70. Je moet weten dat dat ding stelselmatig te weinig aangeeft. Als ik samen met Rinus fiets, dan heet hij altijd meer gereden! Wat we er ook aan bijstellen, het ding wil niet een correcte afstand weergeven.

De Aire Naturelle in St.Pierre-de-Cernières is volgens ons boekje nog niet open, maar ik waag het er op. We zijn daar wel eens eerder buiten het seizoen wezen kijken en toen was het sanitair gebouwtje ook gewoon open. Kwart over vijf ben ik er. Het is open, warm water op de bakken, wc papier op de rollen en een snoei hete douche. Allemaal keurig schoon en netjes. Bij het afrekenen bij de ‘Accueil’ zie ik in het boek dat de laatste kampeerder 15/9/2007 hier is geweest. Primeur voor 2008: een fietsvrouw.

De telefoonontvangst is hier overigens nihil. Om wat beters te ontvangen fiets ik het gehucht uit naar het hoogste punt in de buurt. De ontvangst blijft mager, maar toch net goed om even Eersel te bellen om te horen hoe het met moeder is die vandaag weer naar de strijker moest. Nog steeds geen goede berichten van die kant en nog steeds meer van hetzelfde. Het blijft vervelend en een langdurige kwestie. Vader zal Rinus bellen dat die niet hoeft te proberen een belletje naar Frankrijk te doen want dan zou ik nog een uurtje of wat boven op de bult moeten blijven zitten. Geen tijd! Ik moet douchen, eten, routeopmerkingen verwerken, foto’s benoemen (anders weet ik echt niet meer waar ze werden genomen) en natuurlijk logboeken. Inmiddels is het te donker om nog met daglicht te typen. Koplamp op en de laatste zinnen komen ook nog af! Oh ja, het was vandaar geweldig weer, maar dat hadden jullie al begrepen.

98 kilometer: Jumièges - St.Pierre-de-Cernières
Nb fietsteller op 4000 (vanaf Bretagne 2006) in St. Philbert-sur-Risle